Achttien reactiesAan de slag (en de aanslag) in Oeganda

class=
Hoortoestellen in Oeganda, hoe het allemaal begon lees je hier en de sponsors vind je hier.
Juli 2010 - Dat was me een weekje wel, denk je met de beste bedoelingen hoortoestellen aan te gaan passen op twee dovenschooltjes in Oeganda, loopt het ineens een heel stuk anders en vluchten we op dag twee de hoofdstad uit. Niet getreurd, we hebben ons werk prima kunnen doen en een goede basis kunnen leggen voor volgend jaar.
Zweers Hoortoestellen
Markt 14
4761 CE ZEVENBERGEN
0168-323260
roland@zweershoortoestellen.nl
ma 13.00-17.30
di t/m vr 09.30-17.30

Ook bij KIJK-Optiek
Markt 50
4931 BT GEERTRUIDENBERG
Telefoon: 0162-570360
Op afspraak


Facebook

View Roland Zweers's LinkedIn profileView Roland Zweers's profile

Lid van NVAB, NAG, Hoorprofs en erkend STAR-audicien



class=



class=



class=

 

Oeganda, nu ongeveer 750.000 zwaarslechthorenden, mensen die onherroepelijk een achterstand oplopen in de toch al moeilijke maatschappij daar. Neem bijvoorbeeld de samenhang met het AIDS-probleem. Als je meer van het probleem wil weten, lees je hier meer. Tijd voor mij om te gaan helpen dus. Dag 1: Het verhaal van The Mulago School for the Deaf waar ik Mercy ontmoette aan wie ik een maand of vier geleden twee toestellen gaf (via een KNO-arts) maar waarvan ik overtuigd was dat het beter kon. Via via kreeg ik 10 Widex senso Diva 19 toestellen (nieuw in doos) en vol goede moed reisde ik met de twee voor Mercy al in Nederland afgestelde toestellen af naar Mulago. Wat een ervaring is dat, je komt op een schoolplein vol met donkere kindjes, meteen hangen ze aan je armen en smeken of ze op de foto mogen, en als je die dan hebt geknipt zijn ze superblij als ze zichzelf terug zien op het schermpje van de camera.
class=

Ook het indrukken van mijn witte huid vinden ze geweldig, het witte plekje wat daarbij ontstaat als ze hun donkere duimpjes weghalen zorgde voor veel verbazing en hilariteit. 's Nachts terug onder de klamboe in mijn Banda zou ik pas snappen wat de sfeer zo raar maakte. Een schoolpein vol kinderen, maar geen enkel geluid... On one side, the pupils of Mulago Private Primary school jumped, kicked, laughed, cried, and rolled in typical childlike abandon, with noise that threatened to bring down heaven. On the other side, pupils of Mulago School for the Deaf also chased each other around, jumped and argued amongst each other, in silence. The �noise� could be seen in their expressions, wide smiles and spirited sign language. (link)
class=

Maar goed, aan de slag nu. Mercy was even naar huis maar kwam al snel aangerend toen ze "hoorde" dat we speciaal voor haar naar Mulago waren gekomen. Haar hoortoestellen draagt ze trouw tijdens schooltijd, maar als ze naar huis gaat, gaan ze uit. Hmmm, daar ben ik niet zo blij mee natuurlijk maar misschien is het wel beter. De toestellen kosten daar een paar jaar salarissen en er gaan verhalen over hele andere landen waar hoortoestellen worden verkocht door de ouders. Ik kan het me niet voorstellen bij deze Oegandese mensen, maar ach stof om over na te denken als we volgend jaar met een grote groep gaan, eerst eens kijken hoe de toestellen werken die ze nu draagt.
class=

De oorstukjes van Formaat zitten in ieder geval geweldig, maar hoe zit het met de afstelling van de toestellen? Ik zal het nooit weten, want na het maken van het Sensogram bij de nieuwe toestellen was Mercy zeer resoluut, haar vorige wilde ze niet houden, ook niet als reserve. Later zou ik snappen waarom, de meting van de KNO lijkt niet te kloppen, Mercy hoort beter en daarom dat de door mij ingestelde toestellen veel milder op haar over komen. Mercy zou in de sessie van een half uur zelfs haar naam noemen, dat deed ze nooit tevoren.
class=

Maar nu de zorg, hoe verder? Gelukkig denken in Nederland veel mensen met me mee over hoe we in de toekomst de zorg kunnen continueren. En dat vond het hoofd van de school heel fijn om te horen. (dus collega's die dit lezen: Be My Guest!) Het is tijd om afscheid te nemen van Mercy en ons voor te bereiden op de WK-finale van morgen, die voor de lokale bevolking hier zo dramatisch zou verlopen die avond en de Oegandese vlag half stok zou laten hangen. (lees hier mijn beknopte interview met het AD van de volgende dag)
class=

Terug de straten van Mulago op, op zoek naar een boda boda die ons terug naar Kampala wil brengen voor zo'n 40 euro cent.
class=

Mercy draait zich zowaar om om te zwaaien toen we haar nog even luidkeels nariepen, en dat terwijl ze nooit eerder hoorde. Het bewijs was geleverd, de toestellen werken. Mijn tranen nauwelijks bedwingend liep ik met Anita en Ron verder. Ik laat me toch niet kennen zeker!
Dag 3: The day after, wat was dat heftig gisteren. Nooit gerealiseerd dat terroristische aanslagen zo vlakbij konden komen. Niets te doen vandaag want op de dovenschool in Mukono kunnen we niet terecht. Een van de leraren heeft gisteren zijn zoon verloren... Maar Anita heeft een idee. Laten we eens gaan kijken hoe het met Richard gaat, de jongen die Anita een onderdak heeft geboden bij een paar zusters in een tehuis voor meervoudig gehadicapte kinderen. Ik twijfelde of ik er wel zin in had om te gaan, erg heftig lijkt het me, maar kom op, even de schouders er onder en gaan. 100 pakjes biscuits gekocht en op naar Richard.
class=

Dit is misschien wel de meest indrukwekkende ervaring ooit voor mij. Hoe kunnen kinderen waar zo'n beetje alles mee mis is wat je je maar kan bedenken zo vrolijk in het leven staan. De dankbaarheid voor de koekjes die we uitdeelden, de verhalen die er soms erg onverstaanbaar uitkomen, het perfecte Engels.
class=

class=

De meest indrukwekkende foto's zal ik jullie besparen, maar neem nou Robert. Wat een superknul. Geen beentjes maar een positieve instelling waar ik een voorbeeld aan kan nemen, dikke hulde voor dit jochie.
class=
class=

En dan is het weer tijd om te gaan, drie dikke kussen voor de zuster (ze wist niet wat ze meemaakte) en terug naar ons kamp. Onderweg vertelde Anita dat ze Richard vandaag voor het eerst zag lachen.

Dag 4 De grote dag is gekomen, we gaan naar Phiona, Sharon en Cathy op de Bishop Westschool in Mukono. Deze drie meisjes dragen ook hoortoestellen sinds een paar maanden, maar er is behalve de KNO-arts geen kundige hand meer aan te pas gekomen, dus dat moet beter kunnen. En dat bleek wel. Phiona was ziek thuis, malaria. Maar Mr. Mozes stuurde een Boda Boda (taxibrommer) om haar te halen, we boden nog aan om naar het huis van Phiona te gaan, maar No Way, geen denken aan. De Nederlandse meneer van de hoortoestellen was er, dus Phiona moest maar uit haar bedje komen.
class=

Het weerzien van Sharon en Cathy was geweldig voor Anita, ze had al zoveel met deze kindjes beleefd en het was super om te zien dat ze onze hoortoestellen ook echt al maanden droegen. Ondertussen gingen Ron en ik naar binnen om Sharon en Cathy de nieuwe toestellen aan te meten. Sharon deed het geweldig, haar ene oor bleek veel beter dan de test van de KNO-arts, tenminste, dat deed het sensogram vermoeden.
class=

Cathy verliep een heel stuk moeilijker, of ze de boel zat te flessen weet ik niet, maar ze bleef maar haar hand opsteken tijdens de test, ook al deed ik niets. En dan ineens merk je hoe moeilijk het is om in het Engels met een gebarentolk te spreken die vervolgens met het meisje in gebaren praat. Ik wilde de tolk ook mijn bedenking niet kenbaar maken omdat ik het sterke vermoeden had dat Cathy dan wel eens straf zou kunnen krijgen terwijl Ron in het Nederlands waarschijnlijk terecht opmerkte dat Cathy het gevoel had een examen af te leggen en daarom zo goed mogelijk wilde scoren. Nou ja, niet getreurd, dat maken we in Nederland ook wel mee, dus dan maar schatten. Toen de meiden letterlijk achter mijn rug om in gebaren begonnen te smoezen zag mijn reismaat Ron dat Cathy met een erg blij gezicht tegen Sharon "zei" dat ze geluiden hoorde. Geweldig!
Ondertussen was Phiona aangekomen, ach gus, het meisje, wat voelde ze zich beroerd. Maar, ok, ik snap het wel, ik kom zo ��n, twee, drie ook niet meer terug natuurlijk. Even flink zijn dus. Deze aanpassing verliep ook weer prima. Een hele diepe kniebuiging van de drie meiden toen ik ze de Cedisonderhoudssetjes gaf, vooral het knuffelbeestje aan de rits van het etui deed het hem natuurlijk goed.
class=

Nog even een paar foto's met z'n allen en Phiona snel naar huis. Het zit er op voor mij, morgen een dagje op safari en dan weer bijna naar huis. Nu maar hopen dat de meiden het komende jaar goed aan hun toestellen kunnen wennen want ik vrees dat ik eerder niet in de gelegenheid ben er langs te gaan. Huib van Mossel en Rik Sonnemans hebben al aangeboden te helpen, maar ik denk dat het eerste bezoek van hun toch samen met mij zal zijn. Fingers crossed! Aan de batterijen zal het niet liggen, die hebben ze voor het komende jaar meer dan genoeg en gelukkig is schoolhoofd Mr. Mozes een man waar ik alle vertrouwen in heb. Volgend jaar gaan de audiometers mee, en wil ik ter plekke oorstukjes maken.
class=

Tot slot wil ik mijn bewondering uitspreken voor al die mensen, die enorme groep Nederlanders, die belangeloos in Oeganda (en de rest van Afrika) rond hangen en ieder op hun eigen manier hun steen bijdragen aan de ontwikkeling van het land. Neem nou Paul, een jonge knul die geheel op eigen houtje de scholen langs reist om de kinderen te leren dat als ze geboren worden ze hun mensenrechten hebben. Of Elize en Renee, twee jonge dames die dag in dag uit op een school in Mukono lesondersteuning doen. Mariette en Dirk en hun couveuseproject of Ilse die daar dagelijks kindjes ter wereld helpt. Ron, die heeft onderzocht wat hij kan doen om goederen die kant op te krijgen via zijn bedrijf. Ineke van de VN in Soedan, maar bovenal Anita. Wat zou de wereld mooi zijn als iedereen was zoals zij...
Oeganda, ik hou van je! Links: Prinsenbeeknieuws 1 Prinsenbeeknieuws 2 Doof.nl Bredavandaag.nl Hoorprofs NVAB Hoorwijzer Waarbenjij.nu Audiology without borders - an inspiring story Widex Listen Magazine This article is taken from LISTEN magazine. Copyright Widex 2010. All rights reserved. Het Sein Uw Regio

Mooi verhaal. Ontroerend ook. Diepe buiging voor je werk. Waren er maar meer mensen zoals jij. Word de wereld een stukje beter van!

19-07-’10 07:44 | Sander Duivestein (E-mail ) (URL)

Ben erg onder de indruk van jouw verhaal. Chapeau voor alles wat je hebt gedaan en nog gaat doen. Wat een rijkdom om dergelijke ervaringen op te doen. Heel veel succes met het vervolg. Heb je Engelse gebruiksaanwijzingen? Stuur ze graag als boekje of als pdf.

20-07-’10 09:22 | Age van Dijk (E-mail )

Wat een indrukkwekkend verhaal! Zeer mooi initiatief.

20-07-’10 09:25 | Ineke Noordhoek (E-mail )

Ik ben trots op je!

20-07-’10 10:06 | Mariette Vermeeren (E-mail )

Toffe aktie, mooie reportage ook. Wil jullie graag steunen met dit goede initiatief. Groet BJ.

20-07-’10 10:12 | Berend-Jan Kooijman (E-mail )

Ik ben een collega van Mariëtte en vind je verhaal heel ontroerend en super leuk. Ik weet precies wat je voelt en meegemaakt hebt omdat ik het zelf ervaren heb in Benin (West-Afrika). Mijn man en zoon hebben daar ook projecten.
Als je interesse hebt kun je hierover lezen op
http://www.dogbo.web-log.nl

Veel succes met je eventuele vervolgproject.

20-07-’10 10:34 | Nelly Prinse (E-mail )

Roland, dit is super van je. Ik heb van je plannen gehoord met de AAA. Veel bewondering en lof voor je inzet en doorzettingsvermogen. Ik probeer zelf iets op te zetten met brillen en merk dat het best veel tijd en organisatie vergt.
Succes met het vervolg. Nico

20-07-’10 11:19 | Nico van Marle (E-mail )

Roland,

Ik vond het ontzettend bijzonder dat je zo spontaan, samen met Ron, naar Uganda bent gekomen. Naast het feit dat je de kindjes beter hebt laten horen, heb je bij mij een zorg weggehaald. Een grote zorg kan je wel stellen.
En jij hebt nu de basis gelegd hier in Uganda en ik ben trots dat ik daar een klein deeltje van heb kunnen uitmaken.
Ik vind je een kanjer. Jouw project heeft zulke verstrekkende gevolgen voor de kinderen in Uganda. Die toch al niet zoveel hebben. Maar jij hebt ze “geluid” gegeven.
Heaven must be missing an angel!

Liefs, Anita

20-07-’10 12:58 | Anita (E-mail )

Roland,

PETJE AF!

20-07-’10 17:54 | hans van den heuvel (E-mail )

Roland, wat kunnen wij nog zeggen.
Geweldig dat jij en Ron naar Oeganda zijn gekomen en op deze manier voor continuiteit kunnen zorgen voor de dove kinderen. Dat is voor Anita een hele zorg minder.
En dan wan jullie allemaal mee hebben genomen, zelfs de kaas voor Anita (heel erg bedankt!!)
Klasse.
Buiten dat je zelf ook een engel bent (ik kan het niet anders zeggen) hebben jullie in Kampala ook een engel op jullie schouders gehad en konden veilig terugkeren naar Mukono.
Wat bij Anita als een oliedruppeltje begonnen is breidt zich nu al uit naar een olievlek en zal waarschijnlijk een grote olievlek worden.
Ik ben benieuwd en wie weet ontmoeten we elkaar wel eens.
Heel veel succes met alles wat je doet.
hartelijke groet van Lau en Maria, ouder van Anita

20-07-’10 17:56 | Lau en Maria (E-mail )

Wat een geweldige reportage. Hulde! En vooral vanwege het feit dat je dit gewoon doét! Mooi hoe Anita het omschrijft: “je hebt ze weer geluid gegeven”. Juist als je al zo weinig hebt, kan ik me inderdaad voorstellen dat het ervaren van geluid veel voor zo’n kind betekend. Ik sta te popelen, just say when!

20-07-’10 18:12 | Rik Sonnemans (E-mail )

Geweldig mannen wat jullie hebben gedaan voor onze nicht Anita en haar kindertjes. Wat was ze blij met jullie toezegging om daar naar toe te komen.Wij zijn ook erg onder de indruk van jullie werk en gedrevenheid waarmee dit gebeurd.Hopende dat dit werk voort gezet kan blijven worden, en dat de artsen daar ook hun medewerking aan zullen geven om deze kinderen daarin te begeleiden. fantastisch jongens en bedankt voor wat jullie voor Anita hebben gedaan.Hoop jullie eens te kunnen ontmoeten bij Anita of bij haar ouders.Wij wensen jullie heel veel succes met dit mooie werk. SUPER..Oom en Tante van Anita.

21-07-’10 06:48 | Ruud en Wilma

Wat een indrukwekkend verhaal: heb het met veel bewondering gelezen !
Vind het super wat je voor die kinderen hebt kunnen betekenen…

21-07-’10 08:27 | Annette Koelega (E-mail )

hey roland
ik noem de gehoorapparaten van mijn tante altijd haar oorbellen waar ze dus echt niet zonder kan …
geweldig wat je daar hebt gedaan petje af voor je !!!!!!!!!
groetjes claire

21-07-’10 14:08 | claire (E-mail )

Roland, ik ben er trots op je te kennen en zette zojuist een link naar dit verslag op facebook. Het ga je goed!

21-07-’10 19:02 | Fré Metselaar (E-mail ) (URL)

Goh Roland, wat een mooi project heb je daar gedaan zeg!
Klasse hoor!! wat zal er een wereld voor de kinderen open gegaan zijn nu jij met de hulpmiddelen kwam.
Voor ons hier zo gewoon voor daar zo heel erg bijzonder en hard nodig!!!
Roland, tot ziens en groeten van Annet en Dick

22-07-’10 18:20 | fam. schilder (E-mail )

Wat een avontuur zeg! Ik ben benieuwd naar het vervolg…
Hou me op de hoogte, misschien kan ik/kunnen wij wat bijdragen.
Groetjes, Esther (van de stethoscoop)

10-08-’10 12:57 | Esther van Driel (E-mail )

Complimenten! vor het werk dat je gedaan hebt. IK ben zelf ook audicien en ik hoop dat ik dergelike projecten in de toekomst ook zal doen.
Nogmaals complimenten. Dit is pas liefde in je werk hebben!

08-02-’11 06:27 | Luciano Quant